A alimentación

Na casa existía un abastecemento artesanal e poucas cousas mercábanse no comercio, como o sucre ou o aceite.

Para a economía dunha familia galega había dous productos moi importantes: o pan e o porco. A comida era abundante en graxas porque moitas veces aproveitábase o touciño pois os xamóns tiñan que venderse. O aceite tiña pouca entrada xa que co “pingo” ou manteiga de porco facíase a comida. As patacas, as fabas e o pan eran a base da alimentación.

O porco era o animal que abastecía de carne na case súa totalidade. Despois de criado, polos primeiros do Nadal facíanse os preparativos para a matanza. Mércase o sal para salgar as carnes, o pemento doce e picante para os chourizos e as tripas. O momento da matanza é un día de festa aínda que supón moito traballo, inda máis para as mulleres. Na véspera os porcos non comen.

Pola mañanciña cedo xúntanse tres ou catro homes para suxeitar o porco sobre o banco. Tombado o matachín crávalle na gorxa o coitelo ata o corazón. Unha muller recolle nun caldeiro o sangue e remexe cun pao para que non encalle; este sangue sirve para as filloas. Morto e desangrado quéimase o pelo cuns fachóns de palla ardendo. Logo lávaselle a pel cunhas pedras e auga ben quente. Logo cólgase o porco dunha trabe da palleira. Entre as dúas patas traseiras, ponse un palitroque para que a abertura do ventre sexa máis doada. Aberto o porco, saen as tripas que son lavadas polas mulleres. Tarefa dura polo frío do inverno. Logo sácanselle os riles, o fígado, o estómago e a vexiga que sirve para a salmoira.

Os porcos quedan colgados un día para que se aireen e arrefríen. O segundo é o día grande cando se baixa o porco para cortalo e amañalo para o salgadoiro. No fondo do salgadoiro va o touciño, por riba, os untos e logo os xamóns, os lacóns, a cachucha, a soá e outras miudanzas.. Todo ten que quedar ben mergullado no sal e cómpre que o tempo sexa ben frío.

As mulleres neste día pican a carne, primeiro a man, logo coa máquina de facer os chourizos. Ben picada, faise a zorza, á que se lle engade sal, ourego, auga, algo de pemento doce e picante e amásase.A zorza facíase nun barreño especial.

A zorza ou amoado tiña que esperar un día para a faena do embutido na tripa. Para encher os chourizos xúntanse moitas mulleres. Unhas enchen as tripas, outras atan os chourizos e finalmente outras preñen os chourizos en paos para o fumeiro da lareira.Alí se lles da fume para que curen. Unha vez que están ben afumados e secos, gárdanse. As carnes do touciño, xamóns, lacóns.. sácanse do salgadoiro e ponse por uns días ó fume para que sequen e logo gárdanse na adega. Colgan duns ganchos para evitar os ratos.

Co sangue do porco fanse as filloas. Mesturadas cun pouquiño de fariña e un chisco de leite. Segundo se van fritindo, bótanse nun prato cada unha con moito azucre. é unha comida propia do tempo da matanza. Os ferros para facer as filloas, as olas para bater a manteiga estaban presentes nas lareiras de moitas casas galegas. Nas festas sinaladas chegaban ás aldeas as pulpeiras